Rozbudowa klasztoru po wojnie Następnie kasztelan lubelski Mikołaj Firlej podarował ogród szpitalowi klasztornemu i w 1661 r. tzw. plac „Wilkowski” przy Słomianym Rynku. W 1663 roku konwent otrzymał również od Stefana Piaseczyńskiego dom pod zamkiem lubelskim i w 1664 r. kamienicę przy ul. Rybnej. Augustianie otrzymali także wiele wsparcia od mieszczan lubelskich w postaci pieniędzy oraz nieruchomości. O. Honorat Górny podjął się rozbudowy w 1667 roku jednoskrzydłowego, murowanego klasztoru z jednoprzestrzennym refektarzem o sklepieniu kolebkowym z lunetami, który został ukończony w tymże samym roku i ozdobiony sztukateriami w typie lubelskim. Sztukaterie w refektarzu reprezentują schyłkowy okres sztukaterii, zostały one oderwane od linii przenikania lunet, podobne ozdabiały sklepienie kościoła.
Ostatnie lata W 1664 roku za zasługi został mianowany prowincjałem polskim, z kolei funkcję przeora w Lublinie objął po nim o. Mikołaj Czerwiński. Po sześciu latach nieobecności spowodowanej obowiązkami w 1670 roku wrócił do Lublina i ponownie objął funkcję przeora zakonu, kontynuując dalszą rozbudowę klasztoru. W tym czasie podjęto plany budowy nowego kościoła i parterowego zakonnego szpitala założonego na planie trapezu, jednotraktowego, trójdzielnego z sienią na osi.