Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości pojechał do Turwii, gdzie pracował w przypałacowej kaplicy. Na prośbę kardynała Edmunda Dalbora wyjechał w rejon Dortmundu, dla obsługi polskich emigrantów, gdzie pracował do 1926, czyli do czasu otrzymania stanowiska rektora i magistra nowicjatu braci w klasztorze w Górnej Grupie. W 1927 został wybrany pierwszym regionałem zakonu werbistów w Polsce i na stanowisku tym pozostawał do 1933, kiedy to został oddelegowany jako rektor do placówki w Bruczkowie, a potem w Rybniku. Otrzymał nominację do pracy w Argentynie, co jednak nie doszło do skutkuWerbiści Górna Grupa, o. Franciszek Herud. W 1939 nominowano go drugim prowincjałem werbistów w Polsce (po ojcu Tomaszu Puchale).

Jako jeden z nielicznych werbistów nie został aresztowany przez Niemców po wybuchu II wojny światowej. Przebywał na Śląsku (m.in. w Rybniku, Pawłowie i Rudniku) oraz w Czechosłowacji. Przed zakończeniem wojny przeprowadził się do Rydułtów, a zaraz po usunięciu Niemców zajął się organizacją klasztoru w Rybniku. Prowincjałem pozostawał do 1947, kiedy to powołano go na stanowisko radcy generalnego do Rzymu.