Sytuację wykorzystał Napoleon, który zaprosił skłóconą rodzinę królewską do Bajonny, oferując wsparcie w negocjacjach. Na francuskim terytorium zmusił nowo koronowanego Ferdynanda VII do abdykacji na rzecz ojca, który następnie przekazał koronę Napoleonowi na początku maja 1808 roku. Napoleon umieścił na hiszpańskim tronie swojego brata Józefa, który panował od czerwca 1808 do grudnia 1813 roku. Ferdynand VII został uwięziony w Valençay; w tym czasie w Hiszpanii trwała wojna niepodległościowa. Odzyskał wolność i tron w 1813 roku, hiszpański lud witał go z entuzjazmem i nazywał „Upragnionym”. Panował do śmierci w 1833 roku; jego rządy charakteryzowały się powrotem do absolutyzmu i prześladowaniem liberałów i osób sprzyjających Francuzom.
Okoliczności powstania W inwentarzu Pałacu Królewskiego w Madrycie z 1814 roku obraz był przypisany Antoniowi Carnicerowi, a kiedy włączono go do kolekcji Muzeum Prado w 1847 roku przypisany Joaquínowi Inzie. W 2012 roku historyk sztuki Arturo Ansón Navarro potwierdził atrybucję obrazu Ramónowi Bayeu ze względu na styl i bazując się na dokumentacji królewskich portretów wykonanych ok. 1791 roku. Ramón Bayeu został nadwornym malarzem Karola IV 20 kwietnia 1791 roku. W tym samym roku namalował portrety dzieci królewskiej pary w ich letniej rezydencji Pałacu w Aranjuez.