W prapremierowym wykonaniu tego utworu, które odbyło się 10 listopada 1945, wystąpili Pierre Boulez, Yvonne Loriod, Serge Nigg i Yvette Grimaud. Doceniono konsekwencję autora w eksploatacji harmonicznych i brzmieniowych rezultatów stosowanej przez niego techniki. Jednak utwór nie wywołał entuzjazmu, był bowiem sprzeczny z totalnym serializmem, dominującym wówczas w paryskim modernizmie.
Kompozytorska spuścizna Wyszniegradskiego obejmuje ponad 60 kompozycji, w tym utwory orkiestrowe, kameralne, fortepianowe (na 2 i 4 fortepiany), wokalne oraz pantomimę Linnite.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Ważniejsze publikacje (na podstawie materiałów źródłowych) Manuel d’harmonie à quarts de ton, wyd. La Sirène Musica, Paryż, 1932 Préface à un traité d’harmonie par quartes superposées, „Polyphonie” nr 3, 1949, s. 56–62 La révolution ultrachromatique, „Vie musicale”, nr 2/3, 1952, s. 8–9 L’ultrachromatisme et les espaces non octaviants, „Revue Musicale”, nr 290–291, 1972, s. 73–130 Premier cahier Ivan Wyschnegradsky (pisma zebrane), wyd.