W 1934 był w kadrze zapasowej 6 Szpitala Okręgowego we Lwowie jako podpułkownik lekarz w grupie oficerów pospolitego ruszenia i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto.

W okresie II Rzeczypospolitej w latach od 1923 do 1939 był prymariuszem na I Oddziale Chorób Wewnętrznych Państwowego Szpitala Powszechnego we Lwowie. Był też docentem specjalnej patologii i terapii chorób wewnętrznych na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Był członkiem Towarzystwa Lekarskiego Lwowskiego.

Po wybuchu II wojny światowej, agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 i nastaniu okupacji sowieckiej był docentem w Klinice Chorób Wewnętrznych Lwowskiego Państwowego Instytutu Medycznego. Po ataku Niemiec na ZSRR z 22 czerwca 1941 i nastaniu okupacji niemieckiej od 1942 do 1944 pracował jako docent asystent w Klinice Chorób Wewnętrznych w ramach Państwowych Medyczno-Przyrodniczych Kursów Zawodowych. Dysonując upoważnieniem tajnej Rady Wydziału Lekarskiego UJK egzaminował polskich studentów, którzy nie zostali przyjęci na ww. uczelnię (kierowaną przez Ukraińca, Mariana Panczyszyna).

Po zakończeniu wojny był jednym z nielicznych polskich profesorów UJK, którzy pozostali we Lwowie mimo wysiedlenia Polaków z miasta.