Indoeuropejskie przydechowe przechodzą w starogermańskie zwarte dźwięczne.

Starogermańskie spółgłoski zwarte bezdźwięczne po samogłoskach w śródgłosie przechodzą w staro-wysoko-niemieckie długie bezdźwięczne szczelinowe, a po spółgłoskach i w nagłosie – w zwarto-szczelinowe. Starogermańskie zwarte dźwięczne na ogół ulegają w staro-wysoko-niemieckim ubezdźwięcznieniu· Aleksander Szulc: Historia języka niemieckiego. Warszawa 1991, s. 65–67..

Tabele Prawo Grimma można ująć tabelarycznie:

Pierwsza przesuwka spółgłoskowa Języki Głoski grecki(ogólniej: indoeuropejskie) zwarte bezdźwięcznep, t, k zwarte dźwięczneb, d, g aspiraty (przydechowe)bh, dh, gh przed akcentem po akcencie gocki(ogólniej: starogermańskie) zwarte dźwięczneb, d, g aspiraty (przydechowe)f, θ, x zwarte bezdźwięcznep, t, k zwarte dźwięczneb, d, g

Druga przesuwka spółgłoskowa (zweite Lautverschiebung, to już nie jest prawo Grimma) Języki Głoski starogermańskie zwarte bezdźwięcznep, t, k zwarte dźwięczneb, d, g w śródgłosie po samogłoskach w nagłosie lub po spółgłosce staro-wysoko-niemiecki bezdźwięczne szczelinoweff, zz, hh zwarto-szczelinowepf, ts, kh (najczęściej) zwarte bezdźwięcznep, t, k