W 1872 r. w soborze św. Szczepana w Konstantynopolu został wyświęcony na biskupa bełogradczyckiego, wikariusza metropolii widyńskiej. W 1875 r. synod Egzarchatu Bułgarskiego mianował go metropolitą skopijskim. Musiał wyjechać ze Skopje, gdy w 1877 r. rozpoczęła się wojna rosyjsko-turecka. Udał się najpierw do Konstantynopola, następnie do Sofii, gdzie, nie mogąc wrócić do Skopje, służył, pozostając faktycznie bez katedry. W 1887 r. powierzono mu tymczasowy zarząd eparchii sofijskiej, po odsunięciu przez władze tureckie metropolity Melecjusza.
W 1888 r. powierzono mu tymczasowy zarząd metropolii widyńskiej, po śmierci jej ordynariusza, byłego egzarchy bułgarskiego Antyma. Kontynuował działania poprzednika na katedrze, inicjując budowę nowych świątyń i wymianę duchowieństwa, od którego wymagał godnego zachowania i odpowiedniego wyglądu. W 1902 r. darował 50 tys. złotych lewów na seminarium duchowne w Sofii. Zmarł w 1914 r. w Widyniu i został pochowany przy tamtejszym soborze katedralnym św. Dymitra.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1832 Kategoria:Zmarli w 1914 Kategoria:Metropolici widyńscy Kategoria:Ludzie urodzeni w Berkowicy