W 1373 Johannes Jacobi zalecił noszenie masek, lecz nie opisał ich wygląduCohn, Samuel. The Black Death Transformed: Disease and Culture in Early Renaissance Europe. str. 209.. W XVI, XVIIMuzeum Archeologiczne w Poznaniu - PLAGI I MEDYCYNA W DAWNYCH WIEKACH str. 17, XVIII i XIX wieku doktorzy zadżumionych nosili maski z dziobami, które były wypełnione różnymi ziołami i cieczami (wonnymi olejkamiWydział Nauk Politycznych i Dziennikarstwa UAM - Raptularz Akademicki 2020/2021 str. 40), i z tego powodu np.: w Niemczech nazywano ich Schnabeldoktor – doktorami z dziobem. Maska w założeniu miała chronić przed miazmatami, które ówcześnie uważano za przyczynę zarazy. Uważa się, że do zaprojektowania takiego ubioru miał się przyczynić Charles Delorme, pierwszy lekarz na dworze Ludwika XIII.

Ubiór Ubranie lekarza zadżumionych składało się z ochronnego płaszcza wykonanego z nawoskowanej tkaniny, maski z dziobem i dwoma otworami do patrzenia osłoniętymi szkłem, rękawic i laski. W ten sposób unikał bezpośredniego kontaktu z zakażoną osobą.

Dziób maski wypełniany był środkami zapachowymi takimi jak jałowiec, melisa, mięta, kamfora, goździki, mirra, róża lub styraks. Wierzono, że chronią one przed zarazą.