W 1914 po internowaniu przez Rosjan został wywieziony do Woroneża. Powrócił do kraju w lipcu 1918 i postanowił studiować na Politechnice Warszawskiej. W listopadzie wstąpił w szeregi I batalionu saperów. Od 3 lipca do 1 listopada 1919 był uczniem klasy 15. Szkoły Podchorążych w Warszawie. 9 grudnia 1919 został mianowany z dniem 1 grudnia 1919 podporucznikiem w piechocie i przydzielony do 35 pułku piechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 98 z 28 grudnia 1919, poz. 4149..
Podczas wojny z bolszewikami dowodził w pułku 2 kompanią. W czasie trwania Bitwy Warszawskiej w dniu 15 sierpnia 1920, Za czyn ten został wyróżniony nadaniem Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari. Po bitwie otrzymał awans na stopień porucznika, służąc w dalszym ciągu w szeregach 35 pułku piechoty. 15 lipca 1924, po zdaniu egzaminu wstępnego do Wyższej Szkoły Wojennej „z dobrym postępem”, został odkomenderowany na trzy miesiące do 9 pułku artylerii polowej w Białej Podlaskiej, w celu odbycia ćwiczeń praktycznych. 1 listopada 1924 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1924/26. 11 października 1926, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie.