Irvine zajmuje mniej wyraziste stanowisko i proponuje ćwiczenie „dobrowolnego dyskomfortu”, czyli okresowe eksponowanie się na drobne lub umiarkowane nieprzyjemności (jak trwanie w głodzie i chłodzie, mimo że moglibyśmy temu zapobiec) w celu zahartowania się, wyprzedzając nieszczęścia, które mogą na nas spaść w przyszłości. Jego zdaniem: „jeśli wszystko, co znamy, to wygoda, możemy być zszokowani, kiedy będziemy zmuszeni do znoszenia bólu lub niewygody, co prawie na pewno kiedyś się wydarzy. Innymi słowy, dobrowolny dyskomfort to coś w rodzaju szczepionki. Wystawiając się na niewielką dawkę osłabionego wirusa dziś, tworzymy odporność, która uchroni nas przed wyniszczającą chorobą w przyszłości”.

W formie popularnej Na świecie Ruch stoicyzmu współczesnego opiera się na licznych społecznościach o zasięgu globalnym, w szczególności online, w formule Web 2.0. Wiele z popularnych blogów i podcastów jest prowadzonych przez uznanych akademików zajmujących się zawodowo stoicyzmem, np. Massimo Pigliucciego czy Williama B. Irvine’a.