W armii austro-węgierskiej Jego ojciec zmarł już w 1898 roku. Eugeniusz Butyter został wykształcony wraz z bratem Emilem dzięki wsparciu władz austro-węgierskich. Uczył się m.in. w Kőszeg, Mährische Weißkirchen, a także w lwowskim Korpusie Kadetów, który ukończył w roku 1912. Rozpoczął służbę w armii austro-węgierskiej. Po wybuchu I wojny światowej, z dniem 5 sierpnia 1914 został mianowany podporucznikiem z przydziałem do 19 pp Obrony Krajowej. Uczestniczył w drugiej bitwie pod Lwowem, a następnie był członkiem załogi twierdzy Przemyśl (dowódca fortu). Po jej upadku, w marcu 1915 roku, został wzięty do rosyjskiej niewoli. Był przetrzymywany m.in. w Astrachaniu i Bugurusłanie. W lipcu 1918 wraz z trzema współwięźniami zorganizował ucieczkę i powrócił na Podkarpacie. Urlopowany przebywał u matki w Krośnie.
Wojsko Polskie thumb|Eugeniusz Butyter z towarzyszami ucieczki z niewoli rosyjskiej, 1918 r. Na przełomie października i listopada 1918 roku zorganizował w Jedliczach oddział wojskowy zabezpieczający tamtejszą rafinerię przed rabunkiem i zniszczeniem. Następnie służył w szeregach Wojska Polskiego jako oficer 7. kompanii 17.