Stanisław Józef Szaliński (ur. 23 kwietnia 1896 w Anielewie, zm. 27 września 1951 w Londynie) – podpułkownik piechoty Polskich Sił Zbrojnych, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 23 kwietnia 1896 w Anielewie, w rodzinie Brunona i Natalii ze Żdżarskich. Po ukończeniu 6 klas gimnazjum w Gnieźnie w latach 1912–1915 odbywał praktykę w majątkach ziemskich Czapskich na Pomorzu. Od 1915 był żołnierzem armii niemieckiej. Służył w 44 Pułku Piechoty w Jarocinie, 335 Pułku Piechoty na froncie francuskim i rosyjskim, 49 Pułku Piechoty jako dowódca plutonu (zastępca oficera) pod Verdun. W 1916 odbył kurs aspirantów oficerskich w Biedrusku. Pod koniec 1918 w Gnieźnie stał na czele Polskiej Organizacji Wojskowej. Uczestnik powstania wielkopolskiego podczas którego organizował i dowodził kompanią gnieźnieńską. Brał udział w bitwie pod Szubinem. Otrzymał awans na stopień podporucznika. Od marca 1919 dowodził kompanią ckm w 4 pułku strzelców wielkopolskich. W 1921 został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 1845. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 58 pułk piechoty.