Masakra w Nowym Sadzie (także masakra w Baczce lub masakra w Wojwodinie) – masowe egzekucje około 4 tysięcy osób, głównie narodowości serbskiej i żydowskiej, dokonane przez węgierskich żołnierzy w dniach 4–29 stycznia 1942 r. w czasie węgierskiej okupacji wojskowej regionu Wojwodiny i Baczki.
Ich kulminacja nastąpiła między 21 a 24 stycznia, gdy przeprowadzono masowe łapanki, a zebranych w ten sposób ludzi masowo rozstrzeliwano na zamarzniętym Dunaju. Część spośród ofiar zginęła poprzez utonięcie w przeręblach bądź pod lodem lub wskutek hipotermii.
Informacje o masakrze wzburzyły węgierską opinię publiczną oraz członków opozycji parlamentarnej doprowadzając do postawienia przed sądem 14 oficerów i ich skazania. Po przejęciu władzy przez strzałokrzyżowców w 1944 roku zostali oni uwolnieni i rehabilitowani.
W 1946 roku węgierski Trybunał Narodowy skazał na śmierć generała Ferenca Fékétehalmy-Czeydnera (inicjatora zbrodni) i jego zastępcę – generała Jozsefa Grassy’ego, a na dożywocie generała Ferenca Szombathelyiego (dopiero 24 stycznia zareagował na działania podlegających mu jednostek) oraz na 14 lat in absentia kapitana Sándora Képíró. Generałowie zostali przekazani stronie jugosłowiańskiej, która skazała całą trójkę na śmierć i wykonała wyrok.