Twórczość Lilli Kulki umieszczana jest w zakresie tkaniny unikatowej. We swoich pracach wykorzystuje włókno (zwykle naturalne). Jej kompozycje obracają się wokół tematu człowieka, przedstawiają sylwetki ludzkie, odrealnione, zsyntetyzowane, z biegiem czasu ukazywane na nowe sposoby. Artystka rozpoczęła od grubo tkanych Anonimów, w latach 80. zaprezentowała Torsy — osadzone na stelażach popiersia z tkaniny, w niemal teatralnym ujęciu. Odwrotnością Anonimów były Ślady powstające poprzez wycięcie w materii obrysów postaci ludzkich. W odbiorze prac ważną funkcję pełnił światłocień. Wykorzystywana byłą zwykle jedna cieniowana gama barwna. Sylwetki ludzkie wyrażały różne stany emocjonalne, od poczucia rozdarcia po zadumę i powagę. Zestawiane wchodziły w reakcje między sobą. Oprócz postaci figuratywnych artystka korzystała również z innych motywów, ale nie były one zasadniczą treścią jej prac. Dorobek Lilli Kulki wykazuje silne związki z rzeźbą, wpisując się w nurt eksperymentalnej „rzeźby miękkiej”, wylansowanej przez Magdalenę Abakanowicz.
Oprócz tkaniny artystycznej artystka parała się również malarstwem, wystawiennictwem, rysunkiem i działaniami interdyscyplinarnymi.