Dom był używany przez cały rok, ponieważ w pokojach znajdowały się klasyczne kominki. Dwór otaczał duży park z alejkami, w którym rosło wiele drzew ozdobnych, w tym: grab, lipa, świerk, topola i kwiatów. Najciekawszym elementem architektury była brama, ocalała po drugim zamku. Jej wysokość wynosiła około 10 m (1939 r.). Na bramie znajdowała się marmurowa płyta z łacińskim napisem. Obiekt spłonął w 1918 r.

Ostatnim właścicielem majątku w Koniuchach był Adam Tadeusz Czacki (zm. 1944). Podczas rzezi wołyńskiej majątek, w którym był niemiecki posterunek oraz uzbrojona przez Niemców polska ochrona, stał się miejscem schronienia dla polskich uchodźców, których liczba w sierpniu 1943 sięgnęła 380. Mimo to w lipcu 1943 nacjonaliści ukraińscy zamordowali w Koniuchach 50 Polaków. W styczniu 1944 roku Niemcy wraz z resztą Polaków (69 osób) wycofali się do Łokacz i Horochowa. Opuszczony dwór wraz z zabudowaniami gospodarczymi i kościołem został całkowicie spalony przez UPA 20 stycznia 1944 rokuGrzegorz Rąkowski, Wołyń. Przewodnik po Ukrainie Zachodniej. Część I, Rewasz, Pruszków 2005, ISBN 83-89188-32-5, s. 200.

Czasy współczesne Obecnie (2005 rok) pozostałościami po zamku są wały, fragmenty murów obwodowych i bastiony. Brama wjazdowa nie istnieje, w jej miejscu jest przerwa w wałach. Zachowały się fragmenty nasadzeń parkowych i pojedyncze zabudowania gospodarcze.

Przypisy

Kategoria:Nieistniejące pałace Ukrainy