Jako dobry znawca Tatr w miarę możliwości osobiście prowadził w góry wielu innych badaczy gór, m.in. wybitnego geologa i tektonika Viktora Uhliga.

Był płodnym publicystą. Liczne prace i mniejsze notatki krajoznawcze, historyczne i przyrodnicze, publikowane zarówno w prasie regionalnej jak i wydawnictwach naukowych, odzwierciedlają jego szeroki wachlarz zainteresowań. Pisał m.in. o limbie i cisie w Tatrach (A Magas-Tátra fenyvesei, „Turisták Lapja” 1889), o ptakach na Spiszu (Die Vögel von Béla und Umgebung, „Jahrbuch des UKV” 1884), o jeleniu w Tatrach (Zur Geschichteder Hirsche in der Tátra und deren umgegend, tamże 1885) czy o spiskich źródłach mineralnych. Opublikował szereg opracowań z zakresu archeologii (m.in. Késmark in der Steinzeit, „Karpathen Post” 1890, nr 25 i 26; Zur Vorgeschichte unserer Tátragegend, „Jahrbuch des UKV” 1893; Die Gross-Lomnitzer Burg, tamże 1896; A gánóczi „Hradek” czölöp építményeiről. Über die Pfahlbauten des gánóczer „Hradek”, „Szepesi Orvos-És Gyógyszerész-Egylet. Évkönyve 1906”). Zajmował się też etnografią Spiszu (Kulturhistorisches aus der Tátragegend, „Jahrbuch des UKV” 1897 i 1901).