Najczęściej wydają na świat jedno pokolenie w roku.

Rodzina rozprzestrzeniona jest kosmopolitycznie, jednak najliczniejsza jest w Starym Świecie, a większość gatunków występuje w krainach: palearktycznej i etiopskiej. Na półkuli zachodniej jest słabo reprezentowana. W krainie neotropikalnej występują 22 gatunki z 5 rodzajów. W Australii stwierdzono 4 gatunki, wszystkie z rodzaju Oxycarenus. Po trzy gatunki z tegoż rodzaju wykazano z Nowej Kaledonii i krainy orientalnej. W Polsce do 2020 roku stwierdzono 8 gatunków, w tym 3 nienależące do fauny rodzimej (zobacz: Oxycarenidae Polski).

Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1862 roku przez Carla Ståla pod nazwą Oxycarenida. Rangę rodziny po raz pierwszy nadali mu w 1894 roku Lucien Lethierry i G. Severin. W XX wieku klasyfikowany był jednak głównie jako podrodzina Oxycareninae w obrębie szeroko pojętych zwińcowatych. W pracach z II połowy XX wieku wysnuwane były przypuszczenia co do parafiletyzmu tak rozumianych zwińcowatych;