Rodzina ta występuje obecnie w większości krain zoogeograficznych. Naturalny zasięg Artheneinae ograniczał się do Palearktyki, jednak zawleczone zostały przez człowieka do krainy etiopskiej i na wschód krainy nearktycznej. Pozostałe podrodziny występują tylko w krainie australijskiej: Dilompinae są endemitami Australii (włącznie z Tasmanią), a Nothochrominae – Nowej Zelandii. W Polsce występuje tylko Chilacis typhae.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1862 roku przez Carla Ståla pod nazwą Artheneida. Rangę rodziny po raz pierwszy nadali mu w 1894 roku Lucien Lethierry i G. Severin. W XX wieku klasyfikowany był jednak głównie jako podrodzina Artheneinae w obrębie szeroko pojętych zwińcowatych. W pracach z II połowy XX wieku wysnuwane były przypuszczenia co do parafiletyzmu tak rozumianych zwińcowatych. W 1962 roku James Alexander Slater, Thomas E. Woodward i M.H. Sweet podzielili Artheneinae na trzy plemiona: Artheneini, Dilompini i Nothochromini. W 1986 roku J.A. Slater i Harry Brailovsky przenieśli do Artheneinae rodzaj Polychisme, tworząc dlań plemię Polychismini. Thomas J. Henry w 1997 roku opublikował wyniki analizy filogenetycznej infrarzędu, na podstawie której wniósł niektóre podrodziny zwińcowatych, w tym omawianą do rangi rodziny. Poskutkowało to podniesieniem do plemion do rangi podrodzin tj.