Kolorem czerwonym zaznaczono ruchy jednostek egipskich, niebieskim izraelskich kutrów, białym niszczyciela Tego samego dnia o godzinie 22:00 sprawujący dowództwo nad dwoma izraelskimi kutrami torpedowymi (T-203 „Daja” i T-204 „Aja”) kapitan Eli Rahaw otrzymał informację od wywiadu o wyjściu w morze dwóch egipskich kutrów torpedowych. Poinformowano o tym, iż ich celem może być patrol wzdłuż wybrzeży Synaju lub przeprowadzenie desantu komandosów, których oddziały już wcześniej dokonywały ataków na linie kolejowe na półwyspie. Około godziny 23:00 lub 22:30 jednostki egipskie były widoczne na radarach izraelskich kutrów torpedowych, płynących z prędkością ok. 16-18 węzłów. Izraelczycy uznali, że są to jednostki, na które czekali i zaczęli ustawiać się na pozycjach bojowych. Nadano wiadomość do dowództwa o nawiązaniu kontaktu z przeciwnikiem. Generał Erel odpowiedział rozkazem zerwania kontaktu i zaprzestania jakichkolwiek działań. Dowódca niszczyciela „Ejlat”, podpułkownik Icchak Szuszan, stwierdził po bitwie, że komunikat otrzymał po otwarciu ognia przez Egipcjan. Szuszan chciał od razu zaatakować przeciwnika, ponieważ, jak się później okazało, błędnie zidentyfikował wrogie jednostki jako kutry torpedowe projektu 183R (kod NATO: Komar) wyposażone w rakiety przeciwokrętowe P-15 (SS-N-2A/B Styx).