lactamica posiada 3 z 4 enzymów biorących udział w procesie denitryfikacji – oksydoreduktazę azotynową (NorB), reduktazę azotynową (AniA) oraz regulon reduktazy tlenku diazotu (Nos). W przeciwieństwie do N. polysaccharea nie wytwarza polisacharydów z sacharozy. left|thumb|Zdjęcie przedstawiające kulturę bakteryjną N. lactamica w 24 i 48 godzinie hodowli
Hodowla i identyfikacja N. lactamica może być z powodzeniem przetrzymywana na selektywnym podłożu Thayera-Martina stosowanym do hodowli gonokoków, jednak w przeciwieństwie do nich do wzrostu nie wymaga zewnętrznego źródła CO2 i rośnie w niższych temperaturach – od 22 do 25 stopni. Hodowla bakterii możliwa jest również na nieselektywnych podłożach takich jak agar z krwią, na którym niektóre szczepy zdolne są do hemolizy, a także na specjalnym podłożu LBVT.SNR służącym do hodowli komensalnych gatunków Neisseria. Większość szczepów do wzrostu wymaga aminokwasu cysteiny. Tworzy żółtawe, albo bezbarwne gładkie kolonie, zazwyczaj mniejsze (o średnicy 1,5–2,5 mm po 48 godzinach hodowli) i mniej wilgotne od kolonii N. meningitidis. W płynnej kulturze gatunek wykazuje skłonności do agregacji, a także cechuje się niższym tempem wzrostu niż gonokoki i meningokoki.