Obie bakterie zwiększają ekspresję genów odpowiedzialnych za produkcję energii. N. meningitidis zmniejsza ekspresję genów biorących udział w wywoływaniu odpowiedzi immunologicznej. Z drugiej strony N. lactamica aktywuje geny kodujące cytokiny biorące udział w reakcji zapalnej, a także zwiększa ekpresję genów zmniejszających skalę potencjalnej odpowiedzi immunologicznej, jak np. gen KLF6 Niektóre z adhezyn, na przykład białko PorB, będące ligandem dla receptora toll-podobnego TLR2, stymuluje odpowiedź odpornościową nieswoistą. N. lactamica doprowadza również do powstawania niewielkiego stanu zapalnego poprzez osłabienie działania cytokin takich jak TNF-α i IL-6 a także w mniejszym stopniu chemokin, jak np. IL-8 i RANTES. N. lactamica stymuluje także aktywności receptorów TLR1/2, aktywację nuklearnego receptora PPARγ oraz hamuje aktywność kompleksu białkowego NFκβ, tym samym odgrywając ważną rolę w tłumieniu zapalenia obecnego w śluzie nosogardzieli. Ponadto w szczycie nosicielstwa N. lactamica we wczesnym dzieciństwie bakteria nie wywołuje odpowiedzi odpornościowej komórkowej, zaobserwowana została za to produkcja poliklonalnych przeciwciał IgM, niezależna od limfocytów T. Przeciwciała IgM chronią N. lactamica przed działaniem odpowiedzi odpornościowej swoistej, doprowadzając tym samym do tolerancji immunologicznej.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Neisseria lactamica · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.