Rozwój kinematografii na Bałkanach został zahamowany na skutek działań wojennych, a po 1918 w obrębie Królestwa SHS produkcja filmowa (składająca się przeważnie z kronik) skupiła się w Belgradzie, Zagrzebiu i Lublanie, wskutek czego bośniacka kinematografia nie miała możliwości się rozwinąć; jedynie Mostar był często wykorzystywanym plenerem dla dokumentalistów oraz reżyserów z Jugosławii. W 1935 na terenie Bośni zrealizowany został niemiecko-austriacki film Pobratimi Johana Hüblera-Kahli, który wykorzystywał tamtejsze plenery na potrzeby melodramatycznej fabuły. Ów stan rzeczy utrzymał się także w międzywojennej Jugosławii oraz w trakcie II wojny światowej. Na terenie Bośni i Hercegowiny działał wówczas tylko fotograf Nikola Drakulić, który nakręcił kilka filmów, m.in. Ljubav u Sarajevu (1937; tytuł alternatywny – Vjetar ružu poljuljkuje). Dopiero w 1947 utworzona została sarajewska wytwórnia Bosna Film, podporządkowana Komitetowi do Spraw Kinematografii Rządu Socjalistycznej Republiki Jugosławii.