ten ostatni film zapewnił mu Srebrnego Niedźwiedzia na Berlinale. Z kolei Pjer Žalica w filmie Zapalnik (2003) poddawał krytyce paraliż państwa ustanowionego po zakończeniu wojny, zdanego na łaskę zachodnich demokracji. Lato w Złotej Dolinie (2008) Srđana Vuleticia ukazywało natomiast powszechną korupcję wewnątrz bośniackiej policji, stanowiącej większe zagrożenie dla obywateli aniżeli zorganizowana przestępczość. Jasmila Žbanić w swym dziele Grbavica (2006, Złoty Niedźwiedź na Berlinale) portretowała losy matki zgwałconej niegdyś przez serbskiego żołnierza, która wychowuje córkę zrodzoną w wyniku gwałtu. Niekompetencja władz w pomocy ofiarom wojny zauważalna jest w Dzieciach Sarajewa (2012) Aidy Begić, gdzie dziewczyna samotnie wychowująca swojego młodszego brata zmaga się z upokorzeniami ze strony opieki społecznej. Najdalej w krytyce rządu bośniackiego poszedł Benjamin Filipović, w filmie Dobro štimani mrtvaci (2005) przedstawiając karykaturalny wizerunek narcystycznej ministry, która dogadza sobie podczas oglądania powtórek ze swoich własnych przemówień.