Został także profesorem nadzwyczajnym w Szkole Głównej Handlowej, Uczelni Techniczno-Handlowej im. Heleny Chodkowskiej w Warszawie oraz Wyższej Szkole Cła i Logistyki w Warszawie. Nauczał również w szkołach wyższych w Bonn i Kolonii, a także był stypendystą Fundacji Alexandra von Humboldta.

Zawodowo w PRL i III RP działał jako dyplomata. W latach 1961–1966 i 1981–1997 zatrudniony w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W latach 1966–1981 pracował w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych, gdzie pełnił funkcję I sekretarza Podstawowej Organizacji Partyjnej (1972–1974); w 1978 doszedł do stanowiska wicedyrektora. Doradzał Wydziałowi Zagranicznemu KC PZPR oraz rządom za czasów Edwarda Gierka, Mieczysława Rakowskiego i kolejnym gabinetom III RP. Od 1985 do 1989 wchodził w skład Komitetu Zakładowego PZPR w MSZPaweł Ceranka, Podstawowa Organizacja Partyjna PZPR w Ministerstwie Spraw Zagranicznych 1949–1989, w: Pamięć i Sprawiedliwość, 1 (27) 2016, s. 307.. Przez pewien czas pełnił służbę dyplomatyczną w Niemczech, od 1981 do 1985 pozostawał radcą ambasady w Kolonii, a od 1991 do 1997 szefem przedstawicielstwa bońskiej ambasady RP w Berlinie. Na początku lat 90. kierował Departamentem Europy w MSZ. Był m.in.