W okresie późnego średniowiecza kamienica została poszerzona o jeden trakt północny nakryty sklepieniami kolebkowymi. W narożniku południowo-zachodniego traktu północnego prawdopodobnie znajdowały się schody na wyższą kondygnacje.
W okresie późnego renesansu sklepienia piwnicy przed kamienica zostały poddane naprawy, a w epoce baroku, w północnej ścianie tarczowej, przebito do niej okno obudowując je studzienką. Od strony zachodniej przebito natomiast otwór drzwiowy prowadzący do sąsiedniej piwnicy (zamurowany w XIX wieku).Pierwsza znana z przekazów kamienica pod numerem 21 powstała w 1710 roku i miała 2,8 metrów szerokości. Był to pięciokondygnacyjny budynek o szerokości dwóch osi ze szczytem w formie aediculi z trójkątnym tympanonem.
W 1825 roku obie kamienice zostały przebudowane i połączone. Powstała pięciokondygnacyjna kamienica ze wspólną czteroosiową elewacją. Nad oknami pierwszego piętra w osi centralnej umieszczono wyobrażenie głowy św. Jana, według Beaty Lejman nazwa kamienicy pochodzi od płaskorzeźby św. Jana wykonanej ok. 1500 rokuBeata Lejman, "Wrocław Miasta dla ciekawych", wyd. Wiedza i Życie, 2006.
Po 1945 W wyniku działań wojennych w 1945 roku kamienica uległa wypaleniu. Budynek odrestaurowano, obniżając go o jedną kondygnację. Na parterze umieszczono portal i opaski okienne mające naśladować styl renesansowy, co Olgierd Czerner uznaje za nieuzasadnione.
Przypisy
Uwagi
Bibliografia
A-20