w niektórych miejscach doszło do konfliktu ze stacjonującymi tam milicjami anarchistówGascón Ricao 2012, s.. Partyjną inicjatywą EC było natomiast stworzenie dużego, 700-osobowego batalionu, tzw. ; miał on być wysłany na front aragoński, ale nie wszedł do działań wojennych; jego pododdziały rozmieszczone były w graniczącej z Aragonią prowincji LeridaGascón Ricao 2012, s. 95–96.. Reorganizację własnych milicji EC prowadził jeden z dawnych liderów Escamots, .
Od końca lata 1936 partyjna prasa EC zaczęła pisać o konieczności „katalanizacji” dokonującej się rewolucji; coraz mniej enigmatyczne teksty sugerowały, że chodzi o ogłoszenie całkowitej niepodległości kraju i marginalizację opozycjiGascón Ricao 2012, s. 96.. Xammar rozmawiał z prezydentem Companysem nt. siłowego złamania dominacji anarchistów i domagał się nominacji dla członków EC w policji; do porozumienia nie doszłoGascón Ricao 2012, s. 96–96.. Odmienne stanowisko niż Companys zajął drugi człowiek w strukturach autonomicznej Katalonii, przewodniczący parlamentu i premier rządu, ;