Historia kamienicy Pierwotnie istniał tu budynek przylegający do dwunawowej hali smatruza. Jeszcze w okresie średniowiecza budynek rozbudowano o jeden trakt: ściana południowa stała się ściana północną między traktową. Pozostałość tej ściany widać w zachowanym zrębie fasady kamienicy. Po dodaniu drugiego traktu kamienica była jedną z największych w tej części tretu i miała 11,2 metra długości i 6,3 metra szerokości. Przed obecną linią fasady kamienicy znajduje się piwnica o wymiarach 3,2 x 5,4 m zbudowana w okresie gotyckim i późnorenesansowym, o czym świadczą różnice w wymiarach cegły wykorzystanej w budowie ściany południowej jak i dostawienie ściany zachodniej do południowej. Na ścianach (z wyjątkiem ściany południowej) zachowały się resztki polichromii, zachowany kolebkowy strop powstał w okresie renesansowym.Kamienica w obecnej formie została wzniesiona ok. 1740 roku. Była to wówczas trzykondygnacyjna, trzyosiowa kamienica o szerokości 6,8 metra. W 1825 roku została przebudowana w duchu klasycyzmu; zyskała wówczas jedną kondygnację zakończona gzymsem okapowym.
Po 1945 W wyniku działań wojennych w 1945 roku kamienica uległa wypaleniu. Budynek odrestaurowano wraz z sąsiednią kamienicą, w której znajduje się wejście do górnych pięter. Na parterze w pierwszej dekadzie XXI wieku znajdował się Bar Piccolo, a obecnie "Pub Pijawka".
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
A-23