Początkowo uzbrojone były w armatę 40 mm i cztery działka 20 mm oraz dwie wyrzutnie torped kalibru 450 mm (choć często służyły jako jednostki artyleryjskie, bez uzbrojenia torpedowego). W latach sześćdziesiątych przeszły modernizację, podczas której wymieniono silniki benzynowe na dwa diesle Napier Deltic o łącznej mocy 5000 KM (wg Johna Moore’a 4600 KM), co m.in. poprawiło bezpieczeństwo. Zmieniono też kształt nadbudówki i dodano maszt z radarem. Uzbrojenie zmniejszono na ogół o dwa działka 20 mm; w późniejszych latach zdjęto kolejne działko 20 mm i wyrzutnie torped, a z początkiem lat 70. co najmniej dwa kutry miały działka 20 mm zamontowane i na dziobie i rufie. Po modernizacji załoga zwiększyła się z pierwotnych 14 do 15 osób.
Jednostki te nosiły numery zaczynające się od 200 i nazwy: „Aja” (T-207) „Baz” (T-201) „Daja” (T-202) „Jasur” (T-205) „Peres” (T-203) „Tachmas” (T-204)
Brały udział w wojnie sześciodniowej (m.in. w ataku na USS „Liberty”) i wojnie na wyczerpanie (m.in. w bitwie u wybrzeży Rumany).
Wycofano je ze służby w latach 1972–1974, aczkolwiek mogły zostać reaktywowane do pełnienia ograniczonej służby patrolowej w czasie wojny Jom Kipur (1973).
Przypisy
Bibliografia
Aja