Młyn Świech wraz z przyległą osadą objął w dzierżawę najpóźniej w 1805 roku. W 1808 r. miał miejsce pożar młyna, po którym Szałwiński go odbudował.
Ignacy zmarł w trakcie epidemii cholery w 1831 roku. Po jego śmierci młyn objął w dzierżawę jego syn Jan Szałwiński (1794-1856). W dokumentach z 1844 r. jest wymieniany jako rządca (dzierżawca wieczysty) młyna z osadą. Następnie wykupił ją na własność od Rządu Guberni Mazowieckiej.
Po śmierci Jana w 1856 r. prawa do młyna posiadali jego synowie, Wincenty Onufry (1835-1883) i Teofil Szałwińcy (1836-1910), którzy jednak nie trudnili się już młynarstwem. Wincenty prowadził karierę urzędniczą w Biurze Naczelnika Powiatu we Włocławku. Teofil był rządcą ziemskim, a od 1874 r. właścicielem majątku Lijewo. 23 września 1876 r. Szałwińscy sprzedali młyn z osadą Fryderykowi Wilhelmowi Aleksandrowi Haack (1816-1899), założycielowi fabryki maszyn rolniczych. Żona Wilhelma Haacka, Fryderyka Elżbieta (ur. 1843) pochodziła z rodziny młynarzy. Jej rodzice, Karol ZenkeWystępuje także pod nazwiskiem w formie: Cyng. i Wilhelmina z Ługowskich byli od 1856 r. dzierżawcami młyna na Słodowie.