Katarzyny I klasy, podczas koronacji Mikołaja I.
Wykorzystała swoją pozycję społeczną, aby domagać się złagodzenia kary śmierci dla osób skazanych podczas buntu dekabrystów w 1825 roku. Współcześni odnotowali, że interweniowała w imieniu bratanka, jednego z Czernyszowów, i Nikity Murawiowa, a być może także innych. Wraz z sukcesami na dworze Natalia Piotrowna zaangażowała się w poprawę stanu swoich majątków, a w 1824 r. została honorowym członkiem Towarzystwa Naukowo-Gospodarczego. W 1832 r. została wymieniona jako właścicielka trzech przedsiębiorstw w guberni orłowskiej, garbarni i huty szkła w Kokorewce oraz fabryki lnu w Radogoszczu. Dowody wskazują, że osobiście zarządzała swoim majątkiem, aw Radogoszczu za jej czasów wybudowano budynek biurowy, gorzelnię, stadninę koni i murowany kościół. Sugeruje się, że tamtejsi chłopi ciężko pracowali, ponieważ w 1797 r. zbuntowali się i spalili biuro garbarni i gorzelnię. Księżna Golicyna była znana z wyniosłości w stosunku do osób o równej pozycji społecznej i przyjaźni z tymi, których uważała za niższych od siebie.