Dmitrij został mianowany gubernatorem generalnym Moskwy, tryb życia wymagający od niego wydawania przyjęć i balów oraz angażowania się w działalność charytatywną wpędził go w długi, ponieważ pensja otrzymywana od matki nie wystarczała na utrzymanie go na takiej stopie. Ostatecznie car Mikołaj I musiał prosić księżną Golicyn o zwiększenie pensji syna, aby nie narażał nazwiska i pozycji na długi. Księżna dodała mu wówczas 50 000 rubli, uznając to za hojny gest. Dopiero po śmierci matki, a siedem lat przed własną, książę Dmitrij otrzymał pełny spadek, 16 000 chłopów.
Późniejsze życie Księżna Golicyna kontynuowała prowadzenie swojego salonu do późnej starości, a uczestnictwo w nim było uważane za zaszczyt. Wszystkich gości przyjmowała siedząc na swoim krześle, robiąc wyjątek tylko dla cara. W pobliżu jej krzesła stał jeden z jej bliskich krewnych, który przedstawiał jej gości, ponieważ miała słaby wzrok. W zależności od rangi lub szlachectwa gościa, księżniczka albo skłaniała głowę, albo wypowiadała kilka mniej lub bardziej prywatnych słów. thumb|left|Golicyna w późniejszym życiu, portret pędzla Benoît-Charlesa Mitoire W młodości księżniczka była sławną pięknością.