Lutevanaphis jest najstarszą znaną skamieniałością mszycy. Już w latach 70’ XX wieku przypuszczano, że mszyce pojawiły się w permie. W 1993 jako najstarszą mszycę opisano Dubiaphis z anizyku w triasie, jednak pozycja systematyczna tego taksonu nie jest pewna i bywał umieszczany nawet wśród muchówek. W 2010 jako najstarszą mszycę opisano Leaphis, również z anizyku. Dopiero odkrycie Lutevanaphis potwierdziło występowanie mszyc już w permie.
Morfologia Owad znany tylko z przedniego skrzydła o długości 3,55 i szerokości 1,37 mm. Było ono około 2,6 raza dłuższe niż szerokie. Przednia (kostalna) jego krawędź była niepogrubiona. Dobrze zesklerotyzowana, nieco szersza od komórki kostalnej pterostygma miała wypukłą i pogrubioną krawędź tylną. Żyłki: tylna subkostalna, radialna, medialna i przednia kubitalna wyrastały ze wspólnego, prostego, u nasady grubego pnia, biegnącego równolegle do krawędzi kostalnej skrzydła. Od tegoż pnia dwie gałęzie przedniej żyłki kubitalnej, tj. CuA1 i CuA2, odchodziły osobno, w odległości większej niż długość nasadowego odcinka pnia;