grecki łokieć (pechys) miał długość 46,2 cm (por. Der Kleine Pauly. Lexikon der Antike, dz. cyt., T. 4, kol. 1555). jako broni ofensywnejDer Kleine Pauly. Lexikon der Antike. T. 4. München: Deutscher Taschenbucherlag, 1979, kol. 698, 31-34.. Niewielka krągła tarcza (aspis) zawieszana na rzemieniu przez ramię, chroniła piersi umożliwiając oburęczny chwyt długiej piki; stanowiła wprawdzie słabszą ochronę niż duży hoplon, ale umożliwiała bój w szyku ciaśniejszym od klasycznej falangi złożonej z hoplitów.
thumb|270px|Schemat ukazujący pozycję syntagmy i umiejscowienie taksis w szyku falangi Złożona z ciężkozbrojnych pedzetajrów syntagma była wyłącznie manewrową jednostką taktyczną, przy dobrym wyszkoleniu żołnierzy niezwykle zwrotną na polu walki. Mimo głębokości szyku był on stosunkowo otwarty: żołnierzy w kolumnie dzieliły metrowe odstępy, w szeregu – półmetrowe; układ ten bez trudu przechodził w szyk zwarty. Wpływał na to i szczegółowy podział dowodzenia, w którym swych dowódców miały nawet jej półkolumny (hemilochita) i ćwierćkolumny (enomotarcha). Ponadto kolumnami, które w szyku bojowym dobierano parami, dowodził dilochita, dwie pary były pod komendą tetrarchy, a cztery – taksjarchy.