Geneza przypadku obiektywnego André Breton budzi się pewnego poranka z przemożoną chęcią posiadania popielniczki Kopciuszka (dźwięczna gra słów francuskiego wyrażenia le cendrier Cendrillon, czyli popielniczka Kopciuszka, które prześladuje go od miesięcy). Zwraca się z prośbą do zaprzyjaźnionego artysty Alberto Giacomettiego o wyrzeźbienie takiego niezwykłego obiektu, ten odmawia, bo jest w tym okresie zajęty własnym problemem twórczym. Już od dłuższego czasu zmaga się z wyzwaniem wyrzeźbienia głowy do jednej ze swoich rzeźb (Niewidzialny przedmiot). Przyjaciele razem wybierają się na pchli targ, gdzie pragnienia jednego i drugiego twórcy spełniają się, co ukazuje przypadek obiektywny w ujęciu zapowiadanego szeregiem znaków nieuchronnego wydarzenia, wywołującego istotne przemiany w podświadomościAgnieszka Taborska, Senny żywot Leonory de la Cruz, wydawnictwo słowo/obraz terytoria, Gdańsk 2011, str. 107. Breton znajduje łyżeczkę zakończoną kobiecym pantofelkiem, który zawiera w sobie nieskończony ciąg pętli powtórzeń, łyżka i uchwyt przedmiotu stanowiły przód i tył buta, którego mały wyrzeźbiony pantofel był obcasem. Pantofel był obcasem kolejnego pantofla i tak dalej w nieskończonośćRosalind E. Krauss, Oryginalność awangardy i inne mity modernistyczne, wyd. słowo/obraz terytoria, Gdańsk 2011, str. 118.