Kongijska muzyka popularna Weno, swój sukces, zawdzięcza przede wszystkim szybko rozwijającej się sieci rozgłośni radiowych Konga, która to bardzo chętnie puszczała jego muzykę, ale także wytwórni „Ngoma” Jéronimidisa, która była jedną z pierwszych i jedynych odnoszących międzynarodowe sukcesy. Jéronimidis, Wendo i inni muzycy zdecydowali się w pewnym momencie jeździć wokół belgijskiego Konga w jaskrawo pomalowanej furgonetce wytwórni, występując i sprzedając płyty. Ich poczynania nie tylko doprowadziły do rozsławienia kongijskiej rumby, ale także do rozwinięcia samej kultury narodowej Konga.
Lata 50. W 1955 roku Wendo wraz z dwoma innymi piosenkarzami / gitarzystami (Antoine Bukasa i Manuelem D’Oliveirą) utworzyli gwiazdorską orkiestrę znaną jako „Trio Bow”, nagrywając nowe wersje rumby i innych tanecznych utworów muzycznych dla Ngomy, z przebojami takimi jak „Sango ya bana Ngoma”, „Victoria apiki dalapo”, „Bibi wangu Madeleine”, „Yoka biso ban’Angola” i „Landa bango”.