Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – rzymskokatolicki kościół parafialny należący do parafii pod tym samym wezwaniem (dekanat Sitaniec diecezji zamojsko-lubaczowskiej). Historia Jest to świątynia wybudowana zapewne w latach trzydziestych XVI wieku. W latach 1551–1591 należała do protestantów. Obecnie istniejąca, została odrestaurowana od fundamentów w 1592 roku dzięki staraniom kanclerza Jana Zamoyskiego, zniszczona została przez pożar w 1813 roku, następnie była restaurowana m.in. w 1844 roku dzięki staraniom ordynacji zamojskiej. W 1902 roku kosztem tejże ordynacji i parafian świątynia została gruntownie przebudowana i powiększona (wybudowano nowe prezbiterium, dwie obszerne kaplice i dwie zakrystie, budowniczym był Cieszkowski). Remontowana była po II wojnie światowej (w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku), malowana była kilkakrotnie: w 1907 roku (przez Antoniego Borkowskiego z Lublina), w latach pięćdziesiątych XX wieku, w 1966 roku oczyszczona i pomalowana (przez Przełomców z Lublina) i w 1981 roku. Architektura Budowla jest murowana, otynkowana, jednonawowa, reprezentuje styl renesansowy, przy prezbiterium są umieszczone 2 zakrystie z lożami na piętrze, przy nawie znajdują się 2 obszerne kaplice, na frontonie jest usytuowana wieża z kruchtą w przyziemiu i - mniejsza znajduje się nad nawą.