Opozycja stoicka – termin nadany grupie filozofów stoickich, którzy aktywnie przeciwstawiali się autokratycznym rządom cesarzy rzymskich I wieku n.e. W szczególności dotyczyło to rządów Nerona oraz Domicjana. Najwybitniejszym przedstawicielem tego ruchu był wpływowy senator Trazea Paetus, skazany na śmierć przez Nerona. Członkowie tej grupy cieszyli się wielkim szacunkiem późniejszych stoików, m.in. Epikteta oraz Marka Aureliusza. Trazea Paetus, Rubeliusz Plaut oraz Barea Soranus mieli studiować u słynnego stoika Muzoniusza Rufusa. Wszyscy trzej, określani jako „stoiccy męczennicy”, zostali zamordowani na rozkaz Nerona. mały|Kwestor odczytujący wyrok śmierci senatorowi Trazei Paetusowi, Fiodor Bronnikov, Muzeum Sztuki Radiszczew

Źródła Idea „opozycji stoickiej” zrodziła się w XIX w. w pracach Gastona Boissiera. Francuski uczony zaproponował teorię mówiącą, iż opozycji wobec cesarzy rzymskich początków pryncypatu przewodzili stoicy. Sprzeciwiali się oni arbitralnemu używaniu władzy, zamiast rządzeniu w oparciu o spójną regułę filozoficzną. Opozycja rozpoczęła swoje istnienie w okresie rządów Nerona i działała pod dynastią Flawiuszów, głównie Wespazjana i Domicjana. Towarzyszyły tej działalności procesy senatorów stoickich zakończone wyrokami wygnania z Rzymu.