Znamienne jest przy tym to, że zachowują one zdolność do kiełkowania tylko przez rok lub dwa.

Większość gatunków zasiedla nizinne lasy równikowe, w tym selwę, często miejsca bagniste, mniej liczne rosną w lasach podgórskich i górskich, sięgając do 2600 m n.p.m.

W pustych komorach pędów tych roślin (poza przedstawicielami rodzaju rosnącymi w górach i na wyspach) często gnieżdżą się agresywne i jadowite mrówki z rodzaju Azteca, opuszczające wnętrza roślin w celu pożywiania się ciałkami odżywczymi osiągającymi ok. 1 mm średnicy i wytwarzanymi na ogonkach liściowych. Zawierają one glikogen rzadko spotykany w świecie roślin. Mrówki odpędzają inne owady, w tym potencjalnie szkodliwe dla cekropek, usuwają także próbujące je zasiedlić epifity. Ciałka odżywcze bywają też spożywane przez ptaki. Zjadane ciałka tworzone są w szybkim tempie ponownie – na jednym ogonku liściowym może ich powstać 80 w ciągu 10 minut.

Kwiaty zapylane są przez wiatr (anemogamia). Owocami cekropek odżywiają się ptaki, nietoperze i inne ssaki. W rozprzestrzenianiu diaspor niektórych gatunków biorą też udział ryby.