jego uczniowie występowali sporadycznie w niewielkich tańcach na scenie Teatru Narodowego na placu Krasińskich, a podpisana wkrótce umowa Le Doux z Wojciechem Bogusławskim zapewniła im już regularne występy dwa razy w tygodniu przy sztukach polskich zespołu aktorskiego. W 1804 r. młodzi tancerze Le Doux wystąpili także gościnnie w Gdańsku. Ich repertuar baletowy cieszył się dobrym odbiorem publiczności, lecz zespół borykał się niestety z problemami finansowymi i dlatego w marcu 1805 r. został ostatecznie rozwiązany.
Le Doux powrócił wtedy do organizowania zabaw w salach redutowych i kasynach. Jak informował Wójcicki, Franciszek hrabia Skarbek w swoim pamiętniku (w rękopisie) pisał o nim: "Nauczyciel tańców Ledoux dając lekcje po pensjach umiał sobie tyle zjednać wziętości, że cała młodzież z pensji w Warszawie istniejących, płci obojej, przybywała na jego bale, wyłącznie dla niej przeznaczone. Tam się zawiązywały przedwczesne miłostki, z których wiele było pierwszym zawiązkiem małżeństw po wyjściu ze szkół zawieranych". Działo się to w latach Księstwa Warszawskiego. W maju 1817 Le Doux otworzył też szkołę tańców salonowych, do której uczęszczała liczna młodzież. W 1818 r.