z tyłu także amortyzowana płoza ogonowa.
Napęd stanowił chłodzony powietrzem, 6-cylindrowy silnik gwiazdowy Anzani o mocy 33 kW (45 KM) przy 1450 obr./min i masie 72 kg (wyposażony w rozrusznik), napędzający stałe, drewniane, dwułopatowe śmigło ciągnące. Obciążenie mocy wynosiło 9,3 kg/KM. Zbiornik paliwa znajdował się w przedniej części kadłuba za silnikiem. Prędkość maksymalna na poziomie morza wynosiła 125 km/h, prędkość przelotowa 110 km/h, zaś prędkość minimalna 72 km/h. Przelotowe zużycie paliwa wynosiło 9,5 litra/h. Maszyna osiągała pułap 3800 metrów z prędkością wznoszenia wynoszącą 2 m/s. Zasięg wynosił 500 km. Samolot charakteryzował się rozbiegiem wynoszącym 60÷70 metrów i dobiegiem 50÷90 metrów.
Malowanie Cały samolot pomalowany był na ciemny odcień koloru szmaragdowozielonego, z wyjątkiem przodu kadłuba i tarcz kół w naturalnym kolorze aluminium. Początkowo na sterze kierunku widniał napis „DKD”, uzupełniony później o dużą literę „P” i znaki rejestracyjne P-PAWD na bokach kadłuba i górnej powierzchni płata, w kolorze czarnym z białą obwódką i podkreśleniem linią poziomą. Od 1928 roku na stateczniku pionowym po obu stronach widniał ówczesny herb Mielca i napis „Mielec”. Na pokrytym lakierem bezbarwnym śmigle namalowano małe biało-czerwone szachownice.