Po studiach wspólnie z matką prowadziła pracę oświatową w stołecznym środowisku robotniczym, w klubach kobiet pracujących i Spółdzielni „Zjednoczenie”. W 1937 r. rozpoczęła pracę w dziale oświatowym Muzeum Narodowego w Warszawie. W 1938 r. poślubiła studenta Politechniki Warszawskiej Henryka Gawareckiego. Po upadku powstania warszawskiego i pobycie w obozie w Pruszkowie, z którego uciekła, znalazła się na wsi pod Grodziskiem Mazowieckim. W marcu 1945 r. przybyła z rodziną do Lublina.
Po wojnie kolejno pracowała jako kierownik Centrali Bibliotek Ruchomych powiatu lubelskiego, wizytator do spraw czytelnictwa, samokształcenia i popularyzacji wiedzy KOSL. W 1951 r. została dyrektorem nowo powstałej Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej. W latach 1955–1977 była wicedyrektorem Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Hieronima Łopacińskiego. W latach 1956–1976 redagowała „Bibliotekarza Lubelskiego”.
Bibliografia jej prac drukowanych obejmuje ponad 100 pozycji dotyczących bibliotek publicznych, czytelnictwa, bibliofilstwa, Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich, współczesnych i przeszłych dziejów kultury lubelskiej. Pełniła funkcje społeczne, m.in. sekretarza Wojewódzkiej Rady Czytelnictwa i Książki, przewodniczącej Zarządu Okręgu i członka ZG Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich, sekretarza LTMK.