Głowa jest opadająca i podzielona poprzecznym szwem na część przednią i tylną. Przednia zaopatrzona jest w oczy złożone oraz czteroczłonową kłujkę o nasadzie otoczonej parą niewielkich bukuli i często ma wystający ku przodowi nadustek. W części tylnej leżą przyoczka. U Berytinae czoło miewa wyrostek (kolec), którego kształt może być pomocny w oznaczaniu. Długie, czteroczłonowe czułki osadzone są powyżej wysokości środka oka złożonego, na zredukowanych wzgórkach. Pierwszy człon czułków jest silnie wydłużony i u szczytu pogrubiony, drugi krótki i walcowaty, trzeci walcowaty i wydłużony, a czwarty krótki, często wrzecionowaty i nabrzmiały.
Przedplecze ma zarys trapezowaty, niekiedy z brzegami uzbrojonymi w kolce. Jego powierzchnia często jest gęsto punktowana, ale występuje na niej para niepunktowanych zgrubień, dzielących przedplecze na krótszą część przednią zwaną kołnierzem i znacznie dłuższą część tylną. Powierzchnię przedplecza zdobi również żeberko środkowe. Na niewielkiej, trójkątnej tarczce często występują guzki lub kolce, a jej wierzchołek bywa wydłużony w szpic. W rodzinie tej występuje polimorfizm skrzydłowy, ale jest on rzadki i zdecydowana większość gatunków jest długoskrzydła. Półpokrywy form długoskrzydłych są pociągłe i mają trzy żyłki podłużne na przykrywce oraz zwykle pięć żyłek podłużnych na zakrywce.