liczne związane są z roślinami o gruczołowym owłosieniu. Są to owady głównie fitofagiczne, ale uzupełniają swoją dietę żywymi i martwymi stawonogami o niewielkich rozmiarach, np. mszycami.
Podrodzina ta zamieszkuje głównie półkulę wschodnią, przy czym plemię Berytinini ograniczone jest do Palearktyki. Najliczniej reprezentowana jest w Starym Świecie. W Australii występują tylko 4 gatunki z rodzajów Bezu i Chinoneides. Jedynym gatunkiem rodzimym dla Ameryki jest Neides muticus, zasiedlający Nearktykę. W Polsce potwierdzono występowanie smukleńca komarnicowatego i 6 gatunków z rodzaju nibugar (zobacz: smukleńcowate Polski).
Taksonomia i ewolucja Takson ten wprowadzony został w 1851 roku przez Franza Xaviera Fiebera pod nazwą Berytidea. We współczesnym sensie, jako jedna z trzech podrodzin smukleńcowatych, zdefiniowany został w monografii Thomasa J. Henry’ego z 1997 roku. Według zawartej w niej analizy filogenetycznej stanowi on grupę siostrzaną dla kladu obejmującego Gampsocorinae i Metacanthinae.
Podrodzina ta obejmuje około 40 opisanych gatunków, zgrupowanych w 2 plemionach i 12 rodzajach: