I faza W 1749 r., za sprawą ministra hrabiego Henryka von Brühla, w sytuacji ruiny finansów Saksonii, rozpoczęto produkcję monet miedzianych. W tym celu założono nawet nową mennicę w Gubinie, a w 1752 r. drugi zakład, pomocniczy, powstał przy hucie miedzi w Grünthalu pod Olbernhau w Rudawach. Na początku wybijano przede wszystkim miedziane szelągi, zbliżone do boratynek. W 1752 r. rozpoczęto również bicie groszy w tym samym metalu, w celu ułatwienia obrotu walutą miedzianą.
Cała „miedziana” działalność mennicza została jednak skompromitowana nadużyciami. W 1755 r. przywódca opozycji książę August Czartoryski, zlecił mincerzom badanie szelągów, po czym oznajmił, że mają ledwie połowę wartości, zabronił więc przyjmowania ich administratorom swoich dóbr oraz gwardzistom koronnym. Do krytyki przyłączył się prymas Władysław Łubieński, nazywając miedziaki
wobec czego podskarbi Karol Sedlnicki ogłosił, że emisja zostanie zatrzymana z końcem 1755 r.
Na początku XXI w. wśród badaczy pojawiają się przypuszczenia, że zdemaskowane przez Augusta Czartoryskiego obniżenia standardu monet miedzianych były fałszerskimi wyrobami pruskimi.
II faza 25 sierpnia 1752 r.