W 1944 roku po zajęciu Lwowa przez Armię Radziecką wrócił do Instytutu Politechnicznego, gdzie pracował jako docent do 31 września 1945 roku.
W październiku 1945 przeniósł się do Gliwic, gdzie uczestniczył w tworzeniu Wydziału Chemicznego Politechniki Śląskiej. Został zatrudniony na stanowisku adiunkta w Katedrze Technologii Chemicznej Organicznej kierowanej przez prof. Wacława Leśniańskiego. W 1947 roku uzyskał na podstawie rozprawy Dwuaminy siarczku dwufenylowego jako zasady naftolu A S, stopień doktora nauk technicznych. W 1960 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1967 profesora zwyczajnego.
W latach 1953–1955 pełnił funkcję prodziekana, a od 1955 do 1957 roku – dziekana Wydziału Chemicznego Politechniki Śląskiej. W latach 1957–1959 był rektorem tej uczelni
Zmarł w Gliwicach, pochowany na cmentarzu komunalnym Centralnym (sektor LA7-E-1).
Ordery i odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1969) Złoty Krzyż Zasługi (1956) Odznaka 25-lecia Politechniki Śląskiej wraz z Dyplomem Uznania (1970)
Źródło:.
Nagrody
Nagroda Ministra Szkolnictwa Wyższego indywidualna stopnia II (1965)
Uwagi
Przypisy