W latach 1990–1991 był doradcą ds. polityki zagranicznej w Kancelarii Prezydenta, potem doradzał też wiceministrowi obrony. Od 1993 do 1995 zajmował stanowiska dyrektora departamentów bezpieczeństwa międzynarodowego i następnie studiów strategicznych w Ministerstwie Obrony Narodowej. W 1994 był kandydatem na szefa resortu, jednak jego kandydaturę miał zablokować Lech Wałęsa. Od 12 czerwca 1995 do 17 listopada 1997 pełnił funkcję sekretarza stanu w MON, był też wiceprzewodniczącym zespołu negocjującego akcesję do NATO i członkiem grup resortowych.

Później działał m.in. jako dyrektor badań w Genewskim Centrum Demokratycznej Kontroli Sił Zbrojnych i lider strategicznej grupy sterującej w Dowództwie Sił Specjalnych NATO (NSHQ), a także zasiadł w radach naukowych RAND Corporation i Akademii Obrony NATO. W ramach Ministerstwa Obrony Narodowej był kierownikiem Pionu Polityki Obronnej, pełnomocnikiem ministra i szefem zespołu ds. obrony przeciwrakietowej. Został szefem Zespołu Bezpieczeństwa Narodowego w Biurze Bezpieczeństwa Narodowego oraz dyrektorem Biura Współpracy Europejskiej Związku Pracodawców Przedsiębiorstw Przemysłu Obronnego i Lotniczego. Pracował jako profesor uczelni, m.in. Akademii Obrony Narodowej i Wyższej Szkoły Zarządzania Personelem. Zajął się także działalnością biznesową, był m.in.