Wydanie pamiętników wywołało sensację polityczną. Wbrew zamierzeniom autora miały one charakter demaskatorski, wyjawiały wiele spraw objętych wcześniej tajemnicą, a także ukazywały mechanizmy podejmowania decyzji politycznych po przewrocie majowym. Przybliżały też obraz marszałka Piłsudskiego i jego otoczenia, nieznany szerszej polskiej publiczności i to w czasie, kiedy trwały ostre rozgrywki o władzę po jego śmierci, owocujące dekompozycją obozu sanacyjnego.
Piłsudczycy przyjęli więc wydanie pamiętników Składkowskiego z poważnym zakłopotaniem. Mimo to publiczne wystąpienia były dla autora raczej przychylne, np. Juliusz Kaden-Bandrowski stwierdził, że mimo chęci posprzeczania się uważa, że Składkowski to pisarz wyborny i rasowy pamiętnikarz każdą scenę pamiętający żywo, umiejący każde zdanie najprostszymi słowami poprowadzić, a szczegółami nie zaciemniać, a uwagami nie przytłoczyć. Jeden z recenzentów wspomniał natomiast, że stosunek autora do Józefa Piłsudskiego pokrywa się z kultem żołnierzy napoleońskich do Wielkiego Cesarza.