W czerwcu 1940 roku „Oréade” znajdowała się w składzie 18. dywizjonu, a jej dowódcą był nadal kpt. mar. Vallée (okręt znajdował się w Oranie w remoncie, który miał się zakończyć 1 lipca). Na początku lipca, po zawarciu zawieszenia broni między Francją a Niemcami, jednostka nadal znajdowała się w Oranie. W listopadzie 1940 roku rozbrojona we wrześniu jednostka (wraz z okrętami podwodnymi „Archimède”, „Aurore”, „Vestale”, „Sultane”, „Aréthuse”, „Argonaute” i „Psyché”) znajdowała się w Tulonie. 17 grudnia 1940 roku „Oréade”, „Aurore” i „Psyché” w eskorcie niszczyciela wyszły z Tulonu, dwa dni później zawijając do Oranu; 22 grudnia przeszły przez Cieśninę Gibraltarską i nazajutrz dotarły do Casablanki.
W listopadzie 1942 roku, kiedy doszło do lądowania Aliantów w Afryce Północnej, „Oréade” stacjonowała w Casablance (wraz z okrętami podwodnymi „Sidi Ferruch”, „Le Conquérant”, „Le Tonnant”, „Antiope”, „Amazone”, „Orphée”, „Sibylle”, „Méduse”, „Amphitrite” i „Psyché”). Rankiem 8 listopada stojące w porcie jednostki dostały się pod silny ogień artylerii amerykańskich okrętów: pancernika USS „Massachusetts” (BB-59) oraz ciężkich krążowników i USS „Wichita” (CA-45) oraz ataków samolotów z lotniskowca USS „Ranger” (CV-4). W wyniku ataku „Oréade” zatonęła na pozycji .