Kinematografia bułgarska – ogół produkcji i dystrybucji filmowej na terenie Bułgarii, rozumianej do 1908 jako Księstwo Bułgarii, w latach 1908–1944 – jako Carstwo Bułgarii, w latach 1944–1990 – jako Ludowa Republika Bułgarii, po 1990 – jako Republika Bułgarii.
Przed II wojną światową kinematografia bułgarska rozwijała się skromnie, przy czym wyjątek stanowiła twórczość Wasiła Gendowa, Borysa Grezowa oraz Wasiła Bakyrdżijewa. Po przejęciu władzy przez komunistów na czele z Todorem Żiwkowem, kino bułgarskie na krótko zostało podporządkowane regułom socrealizmu. Odwilż w latach 60. XX wieku spowodowała, że do głosu doszło nowe pokolenie twórców inspirowanych europejskimi nowymi falami. Nagrody za granicą zdobywały filmy takich twórców, jak Binka Żeljazkowa, Rangel Wyłczanow, Nikoła Korabow tudzież Wyło Radew, a w latach 70. – także Metodi Andonow, Christo Christow, Eduard Zachariew oraz Georgi Djułgerow. W latach 80., kiedy Żiwkow za wszelką cenę próbował utrzymać się u władzy, drastyczne wzmożenie cenzury wespół z restrukturyzacją kinematografii zahamowało rozwój kina realistycznego.