Kropotkin kładzie nacisk na rozróżnienie pomiędzy walką konkurencyjną poszczególnych organizmów o ograniczone zasoby a walką zbiorową pomiędzy organizmami i środowiskiem. Z pierwszej ręki zaczerpnął obserwacji Syberii i północno-wschodniej Azji, gdzie zauważył, że populacje zwierząt są ograniczone nie przez źródła żywności, które były obfite, ale raczej przez surową pogodę. Na przykład ptaki drapieżne mogą konkurować, kradnąc sobie nawzajem pokarm, podczas gdy ptaki wędrowne współpracują ze sobą, aby przetrwać srogą zimę, pokonując duże odległości. Nie negował konkurencyjnej formy działań, ale twierdził, że kooperacyjny odpowiednik jest niedoceniany: „Wśród różnych gatunków trwa ogromna ilość walk i eksterminacji; jednocześnie jest tyle samo, a może nawet więcej, wzajemnego wsparcia, wzajemnej pomocy i wzajemnej obrony… Towarzyskość jest w takim samym stopniu prawem natury, jak wzajemna walka”.

Jako opis biologiczny, perspektywa Kropotkina jest zgodna ze współczesnym rozumieniem. Stephen Jay Gould podziwiał obserwacje Kropotkina, zauważając, że współpraca, jeśli zwiększa indywidualne przetrwanie, nie jest wykluczona przez selekcję naturalną, a nawet jest wspierana.